Kultura pracy- tu wydaje się tkwić kwintesencja norm i zasad, które należy wprowadzać w życie, aby zniwelować czy chociażby zminimalizować niezadowolenie usługobiorców ale także tych, którzy tkwią w branży od tej wewnętrznej strony. Gdzie leży główny problem? Po okresie bumu na udoskonalenia, prób podnoszenia satysfakcji klienta, wzmacniania motywacji pracowniczej obudziliśmy się w nowej rzeczywistości, w której prym wiodą dokumenty i procedury. Z jednej strony jesteśmy w pewnym sensie usprawiedliwieni ponieważ większość z nich powstała z konieczności, w sytuacji gdy staraliśmy się o różnego rodzaju certyfikaty jakości i obsługi, z drugiej strony, panował zwyczaj doprecyzowywania każdego kroku, każdej sytuacji, jaka może mieć miejsce w środowisku pracy, co stanowiło pewną formę asekuracji w okolicznościach tak zwanych nagłych pożarów. Naturalnie, tego typu działania, nie prowadziły do niczego złego, a służyły jedynie ułatwieniu nam życia i pomocy, dzięki możliwości skorzystania z wypracowanych procedur oraz zachowań. Niestety powyższe zdarzenia miały również rezultaty w pewnej mechanizacji naszych działań a to właśnie skutkowało w niesnaskach i zgrzytach pomiędzy pracownikami czy niezadowoleniu wśród klientów.

Nasz każdy krok, zachowanie niesie za sobą wcześniej ustalony schemat, który możemy znaleźć w wytycznych, a poprzez taką precyzję i szczegółowość, z czysto ludzkiej natury przychodzą nam do głowy zachowania nie do końca pozytywne, czy też po prostu niestosowne. Na przykład złorzeczenie współpracownikom, zawiść oraz radość, gdy temu drugiemu podwija się noga. Nakazów o nie byciu zawistnym nie znajdziemy w grubej książce tego jak się zachowywać i postępować, a możliwość pokazania tej mniej doskonałej natury człowieka, bez konieczności nakładania uniformu, wygłaszania formuł grzecznościowych, pozwala nam na pewien balans i równowagę. Na pozór, na zewnątrz, jesteśmy pełni empatii, sympatii i chęci pomocy innym, podczas gdy w środku często aż zżera nas, gdy chociażby usłyszymy o awansie koleżanki obok. Skąd wynika taka dwulicowość i dlaczego te przecież wyśrubowane i bardzo dokładne zasady postępowania nie ukróciły procederu kopania pod innymi dołków, czy też bycia tak uprzejmym, że aż natrętnym? Zostaliśmy trochę przytłamszeni wszelkiego rodzaju normami. Gdy wokół wciąż powtarza się nam jak mamy postępować, jak się zachowywać to nasza z natury buntownicza osobowość nie zgadza się z powyższym podświadomie bądź też nie działając na przekór, bądź chociażby trochę zbaczając z głównej drogi. Okazuje się również, iż jest jeszcze jedna kwestia, która wyniknęła z tomów tworzonych zasad i szablonów, a mianowicie kierownicy, osoby deleguję zadania innym, przestali osobiście zajmować się swoim personelem. Gdy wszystko można zlecić, przeczytać w newsletterze, bądź też wysłać w postaci maila zbiorowego, to po co się trudzić i rozmawiać face to face. Przecież właśnie wersja pisemna zapewni nam spokój i pewność, że wszyscy, absolutnie wszyscy, zapoznali się z naszymi zaleceniami, a przy tym jaka to oszczędność czasu!

Niestety, dzięki takiemu tokowi myślenia, oddalamy się od zatrudnionych, żyjąc w mylnym przeświadczeniu, że mamy nad nimi nawet większą kontrolę. Nieprawda. Jedynie osobisty kontakt, ludzka mimika, ekspresja, pozwalają na wyczucie czy wszystko jest w należytym porządku, co jest zupełnie niemożliwe do wychwycenia w raporcie, czy sprawozdaniu, który otrzymamy na biurko. Oczywiście jest to wygodne, czarno na białym wskazuje na pewne fakty, pozwala na zachowanie organizacji, ale nie pokazuje co tkwi w ludziach, jakie są ich nastroje, obawy i lęki, a co najważniejsze, co myślą o pracy w firmie. Oczywiście procedury, wytyczne, organizacja, to jak najbardziej pozytywne kwestie, ale pod jednym warunkiem: będą one efektywnie jedynie wówczas, gdy nie zostaną osamotnione i będą współgrać oraz współistnieć z opieką ale i nadzorem przełożonych.

Tak być może wyglądały pierwsze eksperymenty i doświadczenia przeprowadzane na ochotnikach, którzy mieli doświadczyć stanu odcięcia od świata – czyli doświadczyć stanu deprywacji sensorycznej. Deprywacja sensoryczna to stan naszego umysłu, który uzyskuje się przez odcięcie dopływu do mózgu wszystkich zewnętrznych sygnałów lub zminimalizowania ich do minimum. Umożliwia to specjalnie skonstruowany kontener, w którym ochotnik zanurza się w 25 centymetrach roztworu soli MgSO4-7H2O o temperaturze skóry, czyli ok. 34,5 st. C. Aby uzyskać jak najlepszą izolację zmysłową, należy dokładnie zamknąć taki pojemnik. Opisane komory umożliwiają ograniczenie napływających do nas bodźców do minimum. Jedyny dźwięk, jaki słyszymy, to bicie własnego serca i szum w uszach, obraz po otwarciu oczu jest identyczny z tym, jaki widzimy, gdy mamy je zamknięte, przestajemy czuć siłę grawitacji. Dzięki temperaturze roztworu soli, w którym się unosimy, nie czujemy również temperatury – czujemy się jakbyśmy w magiczny sposób zaczęli lewitować. Wszystko to sprawia, że mózg zostaje pozbawiony chaotycznych, niepotrzebnych wrażeń i zaczyna funkcjonować w sposób zupełnie nieprzewidywalny.

Osobą, która skonstruowała pierwszą komorę deprywacji sensorycznej jest amerykański psycholog John C. Lilly. Urodzony w 1915r. Lilly kształcił się na Uniwersytecie w Pensylwanii, gdzie uzyskał doktorat w zakresie biofizyki i eksperymentalnej neurologii. Zafascynowany tym, co narkotyki potrafią uczynić z ludzką świadomością, Lilly zaczął zastanawiać się, gdzie leży bariera między tym, co zmysłowo doświadczalne a tym, gdzie zaczynają się urojenia, fantazje i halucynacje. Był zdania, iż mózg w trakcie odcięcia od bodźców ze środowiska zewnętrznego powinien stopniowo zmniejszać swoją częstotliwość działania, aż do zapadnięcia w sen. Zatem, jego tezą było to, że gdy człowieka umieści się w środowisku odizolowanym od świata zewnętrznego, człowiek zapadnie w sen. W trakcie eksperymentów jednak odkrył coś zupełnie innego. Ludzie poddawani eksperymentom nie usypiali w komorze – byli cały czas świadomi. Jednak ich świadomość zmieniała się dramatycznie w czasie dłuższych sesji w komorze.
„Odkryłem, że komora deprywacji jest dziurą we wszechświecie świadomości, przez którą można patrzeć na całkowicie odmienną rzeczywistość.”
John C. Lilly

Co byśmy odczuwali podczas takiej sesji? Podczas seansu w komorze deprywacji sensorycznej można zaobserwować szereg zmian w obrazie fal mózgowych, odzwierciedlanych przez zmiany w odczuwaniu „tu i teraz”. Przytoczę często spotykany schemat odczuwania, podawany przez samego Lilliego:

• Podczas pierwszych trzech kwadransów myślimy w miarę jasno i klarownie – myśli zaprzątają nam sprawy dnia codziennego.
• Stopniowo zaczynamy się relaksować i sprawia nam to przyjemność.
• W ciągu kolejnej godziny pojawia się jednak napięcie, uczucie „zmysłowego niedosytu”, pojawiają się drobne odruchy służące zaspokojeniu potrzeby odbioru wrażeń: pocieranie palców, drganie mięśni itd.
• Jeżeli uda nam się powstrzymać te odruchy wystarczająco długo, wejdziemy w fazę czwartą, w której potrzeba odczuwania jakichkolwiek wrażeń jest tak silna, że pragniemy czym prędzej opuścić komorę.
• Każdy najdrobniejszy bodziec docierający do nas przez skórę, uszy, oczy itd. jest odbierany ze zdwojoną siłą i zaprząta umysł w stopniu trudnym do zniesienia.
• Myśli przenoszą się z odczuwania miejsca i ciała w bardziej osobiste, emocjonalne rejony, którymi uczestniczący w eksperymencie rzadko chcą się dzielić z innymi. Reakcje w tym momencie wahają się od całkowitego powstrzymywania się i niechęci, do poddania strumieniowi wrażeń, co wiąże się z niemałym zadowoleniem.
• Finalnym etapem są wzrokowe halucynacje, wygenerowane samoistnie przez mózg. Mogą przybierać formę wielobarwnych fraktali, tuneli, korytarzy, eksplozji kolorów.

Poczucie czasu zostaje całkowicie zaburzone. Uczestnik zostaje porwany przez strumień halucynacji odbieranych każdym zmysłem, słyszy dźwięki, czuje dotyk, poddaje się nieogarnionej, fantazyjnej podróży wgłęb własnej zmysłowości.

Współcześnie komora do deprywacji sensorycznej wykorzystywana jest do celów relaksacyjnych. Jak wynika z powyższego schematu, pierwsza godzina spędzona w jej środku to czas relaksu i przyjemnych odczuć. Nasz mózg odpoczywa, sami czujemy się odcięci od problemów dnia codziennego. Salony SPA udostępniają komory, a ich oferta obejmuje godzinne sesje relaksacyjne.

Czego dokładnie dotyczy omawiany konkurs? Zasady są proste i klarowne – każda osoba, która ukończyła osiemnaście lat, jest zarejestrowana na portalu www.forum-szkolenia.pl może w nim wziąć udział. Osobami wyłączonymi z możliwość udziału w konkursie są te, które pracują w innych firmach szkoleniowych lub które zamieszczają linki reklamowe na łamach tego forum. Aby uzyskać możliwość wygranej, należy w wyznaczonym terminie, to jest od 15 grudnia do końca marca umieścić jak najwięcej wpisów na wyznaczonych przez organizatora konkursu działach portalu. I tak, osoby, które wykażą się największym zaangażowaniem i najciekawszymi spostrzeżeniami, przemyśleniami oraz które dadzą najbardziej wartościowe wpisy ze wszystkich osób biorących udział w konkursie w dziale Wszystko o Szkoleniach, Strefa Uczestników szkoleń, strefa Trenerów oraz AVENHANSEN mają szansę na wygranie szkolenia otwartego. Zakres tematyczny działów jest zatem wystarczająco szeroki, aby zainteresować ludzi o różnej wiedzy i doświadczeniu. Szkolenie otwarte zostanie zaś w stu procentach sfinansowane przez organizatora konkursu. Czas na realizację nagrody to jeden rok.

Jak zatem widać, jest o co się starać. Szkolenia otwarte, dzięki doskonale przygotowanej ekipie trenerów, świetnej organizacji oraz profesjonalizmu w przekazywanej wiedzy, to wartościowe doświadczenie, o które warto się postarać. Jak napisałem powyżej, cztery działy tematyczne poświęcone zostały na potrzeby zmagań uczestników. Rozbieżność tematyczna gwarantuje możliwość wykazania się osobom o różnych zainteresowaniach, lecz jednocześnie oznacza to większą konkurencję. Jednak nie wystarczy sama ilość wpisów – te bowiem powinny nieść ze sobą możliwie jak największą wiedzę merytoryczną. Zatem ilość, ale również i jakość. Najmniejsza akceptowana ilość, poniżej której nie można liczyć na nagrodę, to piętnaście wpisów. Jak zatem widać, nie jest to dużo. Czy zatem trzeba się jeszcze dłużej zastanawiać? Jeżeli ktoś ma coś do zaoferowania w kontekście merytorycznej wiedzy, co jednocześnie pasuje tematycznie do jednego z powyższych działów, nie powinien się ociągać. Ktoś inny może właśnie pracować na wygraną – a jak pisałem wyżej, jest się o co starać.

Po pierwsze, gdy opadną już fajerwerki a my porządnie odpoczniemy i odeśpimy sylwestrową noc, należy jeszcze raz powrócić do listy noworocznych zadań i krytycznym okiem przyjrzeć się jej zawartości. Prawdopodobnie bowiem, okaże się, że jej komponenty są zbyt mocno rozbudowane i dalekosiężne. Oczywiście, większość z nas chciałaby być bogata, posiadać własny jacht i wygrać w końcu w toto lotka, jednak perspektywy dojścia do powyższego w przeciągu roku, przy całym moim optymizmie, są jednak mimo wszystko dość znikome.

W czym tkwi cały szkopuł?; w samych celach. Powinny być one konkretne, realistyczne a równolegle jak najbardziej możliwe do zrealizowania w relatywnie krótkim okresie czasu. Zacznijmy zatem jeszcze raz i wyłońmy z naszych postanowień zwycięzcę. Jeśli okaże się nim pragnienie zmiany bądź dostania pracy, zapomnijmy na pewien czas o innych podpunktach. To właśnie będzie stanowiło najlepsze i najszybsze rozwiązanie prowadzące ku głównemu celowi, jaki od tego momentu będzie nam przyświecał. Jak się zaś praktycznie zabrać do posuwania się do przodu. Nasze myślenie o czymś zamieńmy w czyny. Jeśli zdecydowaliśmy się na wariant dotyczący zmiany pracy bądź jej podjęcia, nie czekajmy i nie łudźmy się, że okazja sama do nas przyjdzie. Oczywiście taka ewentualność istnieje, ale bądźmy szczerzy, jakie są szanse, że nam się to przytrafi? Nasze szczęście oraz powodzenie w ogromnej mierze zależą od nas samych i nie ma co liczyć jedynie na łut szczęścia. Lepiej po prostu zasiąść do komputera ze wcześniej przygotowanymi dokumentami i wraz z nowym rokiem zredagować zupełnie nowe cv. Może nasze poprzednie pochodzi z pięciu lat wstecz i sami zdawaliśmy sobie sprawę, że jego wygląd i nanoszone zmiany, nie prezentują nas ta jak powinny? Być może wpadniemy na nowy pomysł, dzięki któremu nasza aplikacja nabierze świeżości? Zawsze znajdą się jakieś nowe możliwości, wystarczy się na nie otworzyć.

Uwaga jednak, po okresie pierwszej werwy oraz motywacji, prawdopodobnie dopadnie nas syndrom wypalenia czy rezygnacji. Jak to w przypadku wszystkich postanowień bywa, nic zazwyczaj nie dzieje się od ręki, a na rezultaty trzeba niestety poczekać. Podobnie jest i w tym, konkretnym przypadku. Telefon pewnie nie zadzwoni z dnia na dzień, mail nie będzie zasypywany nowymi ofertami pracy a my powoli będziemy tracić cały zapał i energię, które jeszcze do niedawna nas rozpierały. Co z takim fantem zrobić? Najbezpieczniej nic oprócz uświadomienia sobie, że właśnie taki czeka nas scenariusz. Wówczas będzie nam łatwiej przełknąć pierwszą porażkę, ale co ważniejsze nie poddamy się tak łatwo. To jest właśnie ten moment, kiedy większość postanowień noworocznych odchodzi do lamusa, a wystarczyłoby odrobinę więcej determinacji by po fali kryzysowej, można było dostrzec światełko w tunelu. W końcu przecież ktoś zadzwoni, inny zaprosi na rozmowę i być może niebawem będziemy mogli pochwalić się nową wizytówką. Ale to i tak w dalszym ciągu nie oznacza końca naszej drogi do celu. Zazwyczaj bowiem, gdy już coś uda nam się osiągnąć, bardzo szybko zapominamy jakim odbyło się to kosztem i trudem. Nową pracę zaczynamy traktować rutynowo i z pewną dezaprobatą, wyszukując mankamenty, które jakoś nam umknęły przy pierwszym rzucie oka. Oczywiście, można i tak, ale czy doprowadzi to do czegoś pozytywnego? Chyba lepiej jednak cofnąć się w czasie i przypomnieć jak nam zależało, ile byliśmy w stanie poświęcić, aby dotrzeć tam, gdzie sobie wymarzyliśmy i co teraz, tak po prostu sobie odpuścimy? W końcu gdy nam się udało, osiągnęliśmy wymarzony cel, wciąż nam mało, czegoś znów brakuje? Tak obrany kierunek, chyba nie jest najlepszą ścieżką, no chyba, że za rok, chcemy powielić swoje schematy i solennie składać te same postanowienia i obiecywać te same rzeczy…